ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Παραστάσεις

Μανόλης Χρονάκης, Απάντηση στο «Αυτός που γύρευα είμαι!..»

Κανένας δὲν εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὰ λάθη του, ἂν τὰ δῇς μὲ τὰ δικά του μάτια. Τὰ λάθη αὐτὰ εἶναι δουλειὰ τοῦ ἄλλου, τοῦ ἑαυτοῦ του… Ρόμπερτ Μούζιλ Ὁ Ἄνθρωπος Χωρὶς Ἰδιότητες τ. Α΄, σελ. 308. Μὲ ξάφνιασε εὐχάριστα τὸ μικρὸ ἔνθετο ποὺ συνόδευε τὸ 33ο τεῦχος τῶν «Διορθώσεων». Τὸ διάβασα ξανὰ καὶ ξανά, ὅπως […]

Καταστροφή…

Τὴν 6η Μαΐου 1527, ὁ κόσμος τοῦ Μακιαβέλλι πνίγηκε μές στὴν πλημύρα ἑνὸς ὁρμητικοῦ ποταμοῦ. Ἀπλήρωτα γερμανικὰ μαζὶ μὲ ἱσπανικά στρατεύματα εἰσέβαλαν στὴ Ρώμη, κατέστρεψαν κι ἅρπαξαν πολλούς θησαυρούς της. Οἱ ἰταλικὲς πόλεις, βουτηγμένες στὸν οἰκονομικό τους ἀνταγωνισμὸ καὶ στὶς μάχες τῶν διεφθαρμένων μισθοφόρων τους, δὲν εἶχαν χρόνο ν᾿ ἀκούσουν τὴ μοναχικὴ φωνὴ τοῦ ἐξόριστου […]

Ένας ιθαγενής διοικητής αρκεί… Απ’ το «Σινιόρε Μακιαβέλλι,.. γελάστε!»

«Ἡ μεγάλη Καρχηδόνα στὴ Βόρεια Αφρική, ἡ Κάπουα στὴν Ἰταλία κ᾿ ἡ Νουμάντια στὴν Ἱσπανία καταστράφηκαν. Κ᾿ οἱ τρεῖς τους ἦταν ἐμπόδιο γιὰ τοὺς Ρωμαίους. Κ᾿ οἱ τρεῖς τους εἴχανε δικούς τους νόμους, πολίτευμα κι ἀξίες. Ἡ αὐτονομία τους τὶς ἔκανε ἐ π ι κ ί ν δ υ ν ε ς. Ἔπρεπε νὰ καταστραφοῦν, […]

Μια άγρια Τύχη… Απ’ το «Σινιόρε Μακιαβέλλι,.. γελάστε!»

«Μοῦ εἶναι γνωστὸ πὼς πολλοί πίστευαν –καὶ πιστεύουν– ὅτι τὰ ἐγκόσμια κυβερνιῶνται ἔτσι ἀπ᾿ τὴν Τύχη καὶ τὸ Θεό, ὥστε ὅλη ἡ ἐξυπνάδα τοῦ ἀνθρώπου νὰ μή φτάνῃ, γιὰ ν᾿ ἀλλάξῃ ἡ πορεία τους. Τούτη ἡ εικόνα εἶναι γιὰ μένα ἡ μ ι σ ὴ ἀλήθεια… Μ᾿ ἀρέσει νὰ παρομοιάζω τὴν Τύχη μ᾿ ἕναν ὁρμητικὸ […]

«Άρχοντα Καίσαρα Βοργία…» Απ’ το «Σινιόρε Μακιαβέλλι,.. γελάστε!»

Σᾶς θαυμάζω, ἄρχοντα Καίσαρα Βοργία! Ἂν καὶ γέννημα τῆς Τύχης, φανήκατε σωστότερος στὴ διαχείριση τῆς ἐξουσίας κι ἀπὸ ἡγεμόνες ποὺ την κληρονόμησαν. Εἶστε τὸ π ρ ό τ υ π ο τοῦ ἡγεμόνα. Φερθήκατε κάτι παραπάνω ἀπὸ μυαλωμένα: φερθήκατε ἀ δ ί σ τ α κ τ α. Θάχετε πάντα μιὰν ἐξέχουσα θέση στὰ βιβλία […]

Μαρία Μαρή, Παρουσίαση «Αυτός που γύρευα είμαι!..» Διορθώσεις, τ. 35

Λακωνικὸν Ὁ καημὸς τοῦ θανάτου τόσο μὲ πυρπόλησε, ποὺ ἡ λάμψη μου ἐπέστρεψε στὸν ἥλιο. Κεῖνος μὲ πέμπει τώρα μέσα στὴν τέλεια σύνταξη τῆς πέτρας καὶ τοῦ αἰθέρος -λοιπόν, αὐτός ποὺ γύρευα ε ἶ μ α ι!.. Ὦ λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο, χειμῶνα ἐλάχιστε, ἡ ζωή καταβάλλει τὸν ὀβολό τοῦ φύλλου τῆς ἐλιᾶς καὶ στὴ […]

Τί ειν’ αυτό;..

Τί εἶν’ αὐτὸ ποὺ μέσα μου ὅλα τὰ συναπαντᾷ –ὅπου κι ὁποτεδήποτε– καὶ δικά μου μὲ κάνει νὰ τὰ νοιώθω;.. [Ἀπ’ τό: Τόποι κ’ ἐποχές… τοῦ Walt Whitman (μτφρ Βαγγέλης Δουβαλέρης, Διορθώσεις, τ. 35, Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος 2014) γιὰ τὴ δραματουργία τῆς ἑπόμενής μας παράστασης.] “Walt Whitman – George Collins Cox” by George C. Cox (1851–1903, photo) […]

Τ’ αστροκέντητο φόρεμα της Νύχτας…

Κοιμίσου, ὄμορφή μου, κι ὀνειρέψου πὼς σ’ ἔχω σφιχταγκαλιάσει καὶ τ ρ έ χ ω μπρός ἀπ’ τ’ ἅρμα τοῦ Ἥλιου γιὰ νὰ μείνουμε κρυμμένοι κι ἄλλο στ’ ἀστροκέντητο φόρεμα τῆς Νύχτας. [Τοῦ Θεοδόση Παπαδημητρόπουλου· ἀπ’ τὴ δραματουργία τῆς ἑπόμενής μας παράστασης.]

Κωνσταντίνος Μάστρακας, Η συνέντευξη

Πῶς νοεῖτε τὸν ὅρο προσωπικότητα; Πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα τὸ πρόσωπo καὶ τὴν ὅλη μορφὴ τοῦ σώματος, τὸ βάδισμα, τὸν τρόπο. Ἔπειτα τὶς πνευματικὲς θέσεις, τὶς συναισθηματικὲς τάσεις καὶ τὶς βασικὲς καὶ τελικὲς ροπές. Τέλος τὴν καθημερνὴ πράξη καὶ τὸν ἄγνωστο παράγοντα ποὺ ἐνεργοποιεῖται σὲ στιγμὲς κρίσης.   [Ἀπ’ τὴ δραματουργία τῆς ἑπόμενής μας παράστασης.]

Η πρώτη βία

Μὲ βία πρωτάνοιξα τὰ μάτια μου. Μὲ βία πρωτόκλαψα. Μὲ βία πρωτοδάγκωσα. Μὲ βία μοῦ δίδαξαν τὰ γράμματα. Μὲ βία μὲ μάθανε νὰ ζῶ μ᾿ ἀνθρώπους. Κ᾿ ἔτσι ἀπ᾿ ἀγρίμι ἔγιν᾿ ἄνθρωπος. Καὶ φώναξα: «Ὅχι ἄλλο! Ἔ μ α θ α!..» Καὶ μοῦ ἀπάντησαν: «Ξεκίνα τότε τοὺς ἄ λ λ ο υ ς νὰ πονᾶς.» […]

Χαίλντερλιν, Με μόχθο αλλά ποιητικά…

Ἐκεῖνος π᾿ ὁνομάζεται ε ἰ κ ό ν α   τ ο ῦ   θ ε ο ῦ ἀκόμα πιό ξάστερος κι ἀπ᾿ τὸν ἤσκιο τῆς νύχτας μὲ τὸ πλῆθος τῶν ἀστεριῶν!.. Μὲ μόχθο, ἀλλὰ π ο ι η τ ι κ ὰ κατοικεῖ ὁ ἄνθρωπος πάνω σὲ τούτη τὴ γῆ…   [Διασκευὴ ἀποσπασμάτων ἀπ᾿ […]

Κριτική Π. Τακόπουλου (Ηλιαία, Ιούνιος 2014, τ. 89 – Διορθώσεις Ιούλιος-Αύγουστος 2014, τ. 34)

Πᾶνε πολλὰ χρόνια ἀπὸ τὸν «καιρὸ ἐκεῖνο», καὶ συγκεκριμένα τὸ 1966, ὅταν παρ’ ὀλίγο νὰ μὴν εἶμαι σήμερα αὐτὸς ποὺ γύρευα, ἢ δὲν γύρευα, νὰ ἤμουν. Εἶχα βρεθεῖ τότε αὐτοεξόριστος, ἀλλὰ μόνον σὲ κατ’ οἶκον μὴ περιορισμό, στὴ Σουαζιλάνδη τῆς Νοτίου Ἀφρικῆς, κατόπιν μιᾶς σωτηρίας προσκλήσεως ἀπὸ μία παιδικὴ πολὺ δική μου φίλη. Ἡ αὐτοεξορία […]

Ὁ ἡνίοχος

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Μάθε, ὡραῖο μου ἀγόρι, πὼς εἶναι πρᾶγμα δύσκολο νὰ περιγράψῃς τὴν ψυχή. ΦΑΙΔΡΟΣ: Δηλαδή;.. ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Κ᾿ ἕνας θ ε ὸ ς θὰ κουραζόταν… Γι᾿ αὐτό,.. φαντάσου την σὰν ἅρμα ποὺ τὸ σέρνουν δυὸ φτερωτά ἄλογα, κ᾿ ἕναν ἡνίοχο τὰ γκέμια νὰ κρατάῃ. Τόν᾿ ἄτ᾿ εἶν᾿ ὡραῖο καὶ γενιᾶς καλῆς – ἄσχημο τ᾿ ἄλλο καὶ […]

Αυτός που γύρευα είμαι!.. Σημείωμα σκηνοθέτη

«Γιὰ νάσαι ὁ ἑαυτός σου, πρέπει νὰ τὸν σφάξῃς», ἀπαντάει ὁ Κουμποχύτης στὸν Πέερ Γκύντ, σὰν τὸν ρωτάει στὸ τέλος τοῦ ἔργου: «Τί σημαίνει ἐντέλει νάσαι ὁ ἑαυτός σου;» Μ᾿ ἄλλα λόγια: «καταλήγεις σ᾿ ὅ,τι εἶσαι, ὅταν τελειώσῃ τὸ ταξίδι σου» – «περνᾶς ἀπ᾿ τὸ συνεχὲς γίγνεσθαι στὸ εἶναι», «στατικεύεται ἡ ὕπαρξή σου», «πεθαίνεις»! Μὰ […]

Αυτός που γύρευα είμαι!.. Τρέιλερ παράστασης

Ρωσική επαρχία

ΟΛΓΑ: «Δὲ θέλω νὰ γεράσουμε δωπέρα. Νὰ πᾶμε στὴ Μόσχα,.. στὴ Μόσχα,.. ἀδελφούλα μου!» Δὲ σταμάταγες μέρα-νύχτα νὰ μοῦ τὸ λές. Θυμᾶσαι;.. ΕΙΡΗΝΑ: Θυμᾶμαι… Ποὺ μὲ μάλωνε συνέχεια ὁ ἀδερφός μας… «Ἐδῶ εἶν᾿ ἡ ζωή μας… Ἐδῶ κ᾿ ἡ περιουσία μας… Εἶμαι καὶ σύμβουλος δημοτικός… Φροντίζω γιὰ τὸν τόπο μας! Πῆτε μου: τί θὰ γίνῃ […]

Απ᾿ το Τάο τε Κίνγκ

Εἶν᾿ ἀδιόρατος ὁ Λόγος πάντοτε ὅμως παρών. Ἄγνωστη ἡ προέλευσή του… Γεννήτορας τῶν πάντων! Ὁ ἄνθρωπος ἀκολουθεῖ τὴ γῆ, ἡ γῆ τὸν οὐρανό, ὁ οὐρανὸς τὸ Λόγο. Ὁ Λόγος… ἀκολουθεῖ τὴ  φ ύ σ η  του. [Ἀπ᾿ τὸ Τάο Τὲ Κίνγκ τοῦ Λάο Τσέ (μτφρ Γιῶργος Ἀλεξάκης, Ἀθήνα, 1996, σ. 28· σ. 49) γιὰ τὴ […]

Δελφικό

Ὅταν ὁ θεὸς ποθεῖ, ἡ φύση πειθαρχεῖ. Ὅταν ἡ φύση θέλγει, ὁ θεὸς ὑποχωρεῖ.  

Κριτική Κ.Μ. Μάστρακα (Περιοδικό Διορθώσεις, Ιούνιος 2014)

Δὲν προλαβαίνει νὰ δημοσιευθῇ καμμία κριτικὴ γιὰ τὴν παράσταση τῆς σκηνικῆς σύνθεσης, μὲ θέμα τὸ γνωστὸ στίχο τοῦ Ἐλύτη: «Αὐτὸς ποὺ γύρευα: εἶμαι!», σὲ σκηνοθεσία τοῦ Θεοδόση Παπαδημητρόπουλου καὶ κοστούμια Εἰρήνης Βαζιργιαντζίκη. Τὴ μουσικὴ ἐπιμέλεια εἶχε ἡ πιανίστα Εὔα Κολιοπούλου. Τρεῖς φωνές: τοῦ ἴδιου τοῦ σκηνοθέτη, τῆς Κωνσταντίνας Κουτουλάκη καὶ τῆς Μαρκέλλας Εὐθυμίου, στὶς 19, […]

«Αυτός που γύρευα είμαι!..» Πρόγραμμα παράστασης

Το πρόγραμμα της παράστασής μας σ᾿ ηλεκτρονική μορφή:

Απ’ την πρώτη ενότητα του «Αυτός που γύρευα είμαι!..»

[Ἀπ᾿ τήν «Εὐθύνη» τοῦ Χρίστου Τρύφωνα.] Δὲ διάλεξα τὴν ὥρα ποὺ γεννήθηκα· τὴ χώρα ποὺ μοῦ δάνεισε τ᾿ ὄνομά της· τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μοῦ χάρισαν τὸ σχῆμα ποὺ θὰ σέρνω ὅσο νὰ ξαναγίνω σκόνη· αὐτοὺς ποὺ γνώρισα· ἐκείνους ποὺ δὲ συνάντησα ποτέ· τὶς ἐπιθυμίες μου, τὰ πάθη μου, τὶς θανάσιμες ἀρετές μου· τὶς ἱκανότητές μου […]

Ἀπ᾿ «Τὸ ὄνειρο» τοῦ Δήμου Μούτση

Βρέθηκα σὲ κύκλο σκοτεινό, στ᾿ ὄνειρο ποὺ εἶδα χτὲς τὸ βράδυ. Κ᾿ ἤμουνα ἀπ᾿ τὴ μιὰ τοῦ κύκλου ἐγὼ κ᾿ ἐγὼ ἀπὸ τὴν ἄλλη. [] Κ᾿ εἶδα ἕνα παιδί –μικρὸ παιδί– ποὺ ἔπαιζε καὶ μοῦ ᾿ριχνε στὰ ζάρια τὸ ὕστερο τοῦ πόθου μου φιλί, τὰ πρῶτα παιδικά μου χάδια. [] Κ᾿ εἶδα τὶς ἐλπίδες μας […]

Ἀπ᾿ τό «Σκεῦος» τοῦ Μίλτου Σαχτούρη

ἔκοψα τὸ κεφάλι μου τόβαλα σ᾿ ἕνα πιάτο καὶ τὸ πῆγα στὸ γιατρό μου. – Δὲν ἔχει τίποτε, μοῦ εἶπε εἶναι ἁπλῶς πυρακτωμένο ρίξε το μέσα στὸ ποτάμι καὶ θὰ ἰδοῦμε!..      

Γκαῖτε, ἀπ᾿ τὰ κείμενά του περὶ Μορφολογίας

Νὰ κοιτάζῃς  ε ὔ ρ ω σ τ α μές στὸν ἑαυτό σου – δίχως νὰ κλονίζεσαι· χωρὶς ἀπάτες, δίχως ὀνειροφαντασιές· μὲ βλέμμα καθάριο νὰ  τ ο λ μ ᾷ ς καὶ νὰ βουτᾶς στὰ βάθη. Ὅλα τοῦτα σπάνιο τάλαντο!.. Κι ὅ,τι κι ἂν βρεθῇ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ ἀνασκάλευμα, σπάνια κιόλας τύχη γιὰ ὁλάκερο τὸν […]

Δελτίο τύπου «Αυτός που γύρευα είμαι!..»

ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΧΗΜΑ ΕΠΙ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗ ΣΚΗΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ Αυτός που γύρευα είμαι!.. (ο τίτλος παρμένος απ᾿ το Λακωνικόν του Οδ. Ελύτη) ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΚΤΩΡΙΑ Ποιητικά κείμενα απ᾿ την αρχαιότητα ως τις μέρες μας μαζί με μια μη συμβατική χρήση του πιάνου φωτίζουν το θεμελιώδες ερώτημα: Τί σημαίνει νάσαι ο εαυτός σου; Καθένας κλειδώνεται μες στο βαρέλι του εαυτού του, […]

Νίτσε, Ἡ θέση τοῦ τραγικοῦ ἀνθρώπου

Ἡ θέση τοῦ τραγικοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὴ Γνώση: πασχίζει νὰ φτάσῃ στὰ ἔσχατα βάθη καὶ δὲν ἀφήνει καμμιὰ γνώση-ψευδαίσθηση νὰ τὸν ἐκφοβίσῃ ἢ νὰ τὸν ἀνακόψῃ […] – γιατὶ αὐτὸς διαθέτει τὸ ἀληθινὸ μέσο γιὰ ν’ ἀντέξῃ τὴν ὕπαρξη: τὴν ἀδυσώπητη ἀλήθεια.[1] Ἀπ᾿ τὸ βιβλίο Φρ. Νίτσε, Διόνυσος κατὰ Ἐσταυρωμένου, Δοκίμια καὶ σημειωματάρια, 1869-73, μτφρ Βαγγέλης Δουβαλέρης, Επιμ. Ἦρκος […]

Κ. Π. Καβάφης, «Ἡ πόλις»

Εἶπες: «Θὰ πάγω σ᾿ ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ᾿ ἄλλη θάλασσα. Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθῇ καλύτερη ἀπὸ αὐτή. Κάθε προσπάθεια μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτή· κ᾿ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου –σὰ νεκρός– θαμμένη. Ὁ νοῦς μου ὥς πότε μές στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένῃ; Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω ὅπου κι ἂν δῶ, ἐρείπια […]

Δυό ἥλιους βλέπω – ἀπὸ τίς «Βάκχες» τοῦ Εὐριπίδη

ΠΕΝΘΕΑΣ: Δυὸ ἥλιους βλέπω. Σὰν ταῦρος νὰ μ᾿ ὁδηγῇς – κέρατα νάχῃς. Ἤσουν ἀγρίμι κάποτε;! ΔΙΟΝΥΣΟΣ: Ὁ θεός,.. ἐκεῖνος εἶναι. Πρῶτα ἐχθρός, σύμμαχός σου πιά!.. Τώρα βρῆκες τὸ δρόμο σου… ΠΕΝΘΕΑΣ: Πῶς μὲ βλέπεις, ξένε; Ἴδιος δὲν εἶμαι ἡ Ἰνῶ;.. Ἴδια κοψιὰ ἡ Ἀγαύη; ΔΙΟΝΥΣΟΣ: Σὰ νὰ τὶς ἔχω ἐμπρός μου… Μὰ ἕνας πλόκαμος σοῦ […]

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Ἀπὸ τό «Λακωνικόν»

Ὁ καημὸς τοῦ θανάτου τόσο μὲ πυρπόλησε, ποὺ ἡ λάμψη μου ἐπέστρεψε στὸν ἥλιο. Κεῖνος μὲ πέμπει τώρα μέσα στὴν τέλεια σύνταξη τῆς πέτρας καὶ τοῦ αἰθέρος – λοιπόν, αὐτός ποὺ γύρευα εἶμαι!..  

Κώστας Καρυωτάκης, Εἴμαστε…

Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάῃ, στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάει στὶς χορδές, ποὺ κρέμονται σὰν καδένες…   Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντένες – ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη, στὴν κορυφή τους τ᾿ ἄπειρο ἀντηχάει, μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες…   Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις, χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε… Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ […]

“Σινιόρε Μακιαβέλλι… γελάστε!” Βίντεο παράστασης

Δείτε ολόκληρη την παράσταση του έργου στο youtube:

Σημείωμα του θεατρικού έργου «Σινιόρε Μακιαβέλλι… γελάστε!»

Στην πολύ ενδιαφέρουσα εισαγωγή του στη φιλοσοφία του Χάιντεγγερ ο George Steiner σημειώνει έναν εύστοχο παραλληλισμό μεταξύ του γερμανού στοχαστή και του Μακιαβέλλι: όπως για τον Μακιαβέλλι ακόμα δεν μπορούμε να μιλήσουμε καταληκτικά για τα κίνητρά του, πεντακόσια χρόνια μετά τη συγγραφή του Ἡγεμόνος, έτσι και για τον Χάιντεγγερ δεν μπορούμε ν᾿ αποφανθούμε για τη […]

«Σινιόρε Μακιαβέλλι… γελάστε!» από το πρόγραμμα της παράστασης

«Ο Ηγεμόνας του Νικολό Μακιαβέλλι συνεχίζει, πέντε αιώνες μετά τη συγγραφή του, να προκαλεί και να υποβάλλει σε σκέψη τον αναγνώστη του. Η σκληράδα της γραφής του δεν αφήνει κανέναν ασυγκίνητο κατά την ανάγνωσή του, μολονότι είναι ένα κείμενο σχεδόν φιλοσοφικό, κατάστικτο από ιστορικά παραδείγματα και σύνθετους συλλογισμούς. Σε κάθε στιγμή, όμως, προβάλλει το πνεύμα […]

«Σινιόρε Μακιαβέλλι… γελάστε!» τρέιλερ

Δείτε το τρέιλερ της παράστασής μας στο youtube:

Κριτική Πάρι Τακόπουλου (Περιοδικό Ηλιαία Ιαν. – Φεβ. 2013)

«Αν και δεν θα ήταν πολύ δύσκολο για τον Σινιόρ Μακιαβέλλι να γελάσει, γιατί και πνεύμα είχε και θάλεγα και χιούμορ, ο ως άνω τίτλος του κωμικοτραγικού διαλόγου του Θεοδόση Παπαδημητρόπουλου, δικαιολογείται λόγω της παρουσίας του αγέλαστου γελωτοποιού, του μοναδικού δευτεραγωνιστή αυτής της παραστάσεως. Και λέω «μοναδικού» με την διπλή έννοια της λέξεως, γιατί η […]