ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ Αὐτός ποὺ γύρευα εἶμαι!..

Μανόλης Χρονάκης, Απάντηση στο «Αυτός που γύρευα είμαι!..»

Κανένας δὲν εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὰ λάθη του, ἂν τὰ δῇς μὲ τὰ δικά του μάτια. Τὰ λάθη αὐτὰ εἶναι δουλειὰ τοῦ ἄλλου, τοῦ ἑαυτοῦ του… Ρόμπερτ Μούζιλ Ὁ Ἄνθρωπος Χωρὶς Ἰδιότητες τ. Α΄, σελ. 308. Μὲ ξάφνιασε εὐχάριστα τὸ μικρὸ ἔνθετο ποὺ συνόδευε τὸ 33ο τεῦχος τῶν «Διορθώσεων». Τὸ διάβασα ξανὰ καὶ ξανά, ὅπως […]

Μαρία Μαρή, Παρουσίαση «Αυτός που γύρευα είμαι!..» Διορθώσεις, τ. 35

Λακωνικὸν Ὁ καημὸς τοῦ θανάτου τόσο μὲ πυρπόλησε, ποὺ ἡ λάμψη μου ἐπέστρεψε στὸν ἥλιο. Κεῖνος μὲ πέμπει τώρα μέσα στὴν τέλεια σύνταξη τῆς πέτρας καὶ τοῦ αἰθέρος -λοιπόν, αὐτός ποὺ γύρευα ε ἶ μ α ι!.. Ὦ λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο, χειμῶνα ἐλάχιστε, ἡ ζωή καταβάλλει τὸν ὀβολό τοῦ φύλλου τῆς ἐλιᾶς καὶ στὴ […]

Κωνσταντίνος Μάστρακας, Η συνέντευξη

Πῶς νοεῖτε τὸν ὅρο προσωπικότητα; Πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα τὸ πρόσωπo καὶ τὴν ὅλη μορφὴ τοῦ σώματος, τὸ βάδισμα, τὸν τρόπο. Ἔπειτα τὶς πνευματικὲς θέσεις, τὶς συναισθηματικὲς τάσεις καὶ τὶς βασικὲς καὶ τελικὲς ροπές. Τέλος τὴν καθημερνὴ πράξη καὶ τὸν ἄγνωστο παράγοντα ποὺ ἐνεργοποιεῖται σὲ στιγμὲς κρίσης.   [Ἀπ’ τὴ δραματουργία τῆς ἑπόμενής μας παράστασης.]

Κριτική Π. Τακόπουλου (Ηλιαία, Ιούνιος 2014, τ. 89 – Διορθώσεις Ιούλιος-Αύγουστος 2014, τ. 34)

Πᾶνε πολλὰ χρόνια ἀπὸ τὸν «καιρὸ ἐκεῖνο», καὶ συγκεκριμένα τὸ 1966, ὅταν παρ’ ὀλίγο νὰ μὴν εἶμαι σήμερα αὐτὸς ποὺ γύρευα, ἢ δὲν γύρευα, νὰ ἤμουν. Εἶχα βρεθεῖ τότε αὐτοεξόριστος, ἀλλὰ μόνον σὲ κατ’ οἶκον μὴ περιορισμό, στὴ Σουαζιλάνδη τῆς Νοτίου Ἀφρικῆς, κατόπιν μιᾶς σωτηρίας προσκλήσεως ἀπὸ μία παιδικὴ πολὺ δική μου φίλη. Ἡ αὐτοεξορία […]

Αυτός που γύρευα είμαι!.. Σημείωμα σκηνοθέτη

«Γιὰ νάσαι ὁ ἑαυτός σου, πρέπει νὰ τὸν σφάξῃς», ἀπαντάει ὁ Κουμποχύτης στὸν Πέερ Γκύντ, σὰν τὸν ρωτάει στὸ τέλος τοῦ ἔργου: «Τί σημαίνει ἐντέλει νάσαι ὁ ἑαυτός σου;» Μ᾿ ἄλλα λόγια: «καταλήγεις σ᾿ ὅ,τι εἶσαι, ὅταν τελειώσῃ τὸ ταξίδι σου» – «περνᾶς ἀπ᾿ τὸ συνεχὲς γίγνεσθαι στὸ εἶναι», «στατικεύεται ἡ ὕπαρξή σου», «πεθαίνεις»! Μὰ […]

Αυτός που γύρευα είμαι!.. Τρέιλερ παράστασης

Κριτική Κ.Μ. Μάστρακα (Περιοδικό Διορθώσεις, Ιούνιος 2014)

Δὲν προλαβαίνει νὰ δημοσιευθῇ καμμία κριτικὴ γιὰ τὴν παράσταση τῆς σκηνικῆς σύνθεσης, μὲ θέμα τὸ γνωστὸ στίχο τοῦ Ἐλύτη: «Αὐτὸς ποὺ γύρευα: εἶμαι!», σὲ σκηνοθεσία τοῦ Θεοδόση Παπαδημητρόπουλου καὶ κοστούμια Εἰρήνης Βαζιργιαντζίκη. Τὴ μουσικὴ ἐπιμέλεια εἶχε ἡ πιανίστα Εὔα Κολιοπούλου. Τρεῖς φωνές: τοῦ ἴδιου τοῦ σκηνοθέτη, τῆς Κωνσταντίνας Κουτουλάκη καὶ τῆς Μαρκέλλας Εὐθυμίου, στὶς 19, […]

«Αυτός που γύρευα είμαι!..» Πρόγραμμα παράστασης

Το πρόγραμμα της παράστασής μας σ᾿ ηλεκτρονική μορφή:

Απ’ την πρώτη ενότητα του «Αυτός που γύρευα είμαι!..»

[Ἀπ᾿ τήν «Εὐθύνη» τοῦ Χρίστου Τρύφωνα.] Δὲ διάλεξα τὴν ὥρα ποὺ γεννήθηκα· τὴ χώρα ποὺ μοῦ δάνεισε τ᾿ ὄνομά της· τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μοῦ χάρισαν τὸ σχῆμα ποὺ θὰ σέρνω ὅσο νὰ ξαναγίνω σκόνη· αὐτοὺς ποὺ γνώρισα· ἐκείνους ποὺ δὲ συνάντησα ποτέ· τὶς ἐπιθυμίες μου, τὰ πάθη μου, τὶς θανάσιμες ἀρετές μου· τὶς ἱκανότητές μου […]

Ἀπ᾿ «Τὸ ὄνειρο» τοῦ Δήμου Μούτση

Βρέθηκα σὲ κύκλο σκοτεινό, στ᾿ ὄνειρο ποὺ εἶδα χτὲς τὸ βράδυ. Κ᾿ ἤμουνα ἀπ᾿ τὴ μιὰ τοῦ κύκλου ἐγὼ κ᾿ ἐγὼ ἀπὸ τὴν ἄλλη. [] Κ᾿ εἶδα ἕνα παιδί –μικρὸ παιδί– ποὺ ἔπαιζε καὶ μοῦ ᾿ριχνε στὰ ζάρια τὸ ὕστερο τοῦ πόθου μου φιλί, τὰ πρῶτα παιδικά μου χάδια. [] Κ᾿ εἶδα τὶς ἐλπίδες μας […]

Ἀπ᾿ τό «Σκεῦος» τοῦ Μίλτου Σαχτούρη

ἔκοψα τὸ κεφάλι μου τόβαλα σ᾿ ἕνα πιάτο καὶ τὸ πῆγα στὸ γιατρό μου. – Δὲν ἔχει τίποτε, μοῦ εἶπε εἶναι ἁπλῶς πυρακτωμένο ρίξε το μέσα στὸ ποτάμι καὶ θὰ ἰδοῦμε!..      

Γκαῖτε, ἀπ᾿ τὰ κείμενά του περὶ Μορφολογίας

Νὰ κοιτάζῃς  ε ὔ ρ ω σ τ α μές στὸν ἑαυτό σου – δίχως νὰ κλονίζεσαι· χωρὶς ἀπάτες, δίχως ὀνειροφαντασιές· μὲ βλέμμα καθάριο νὰ  τ ο λ μ ᾷ ς καὶ νὰ βουτᾶς στὰ βάθη. Ὅλα τοῦτα σπάνιο τάλαντο!.. Κι ὅ,τι κι ἂν βρεθῇ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ ἀνασκάλευμα, σπάνια κιόλας τύχη γιὰ ὁλάκερο τὸν […]

Δελτίο τύπου «Αυτός που γύρευα είμαι!..»

ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΧΗΜΑ ΕΠΙ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗ ΣΚΗΝΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ Αυτός που γύρευα είμαι!.. (ο τίτλος παρμένος απ᾿ το Λακωνικόν του Οδ. Ελύτη) ΘΕΑΤΡΟ ΒΙΚΤΩΡΙΑ Ποιητικά κείμενα απ᾿ την αρχαιότητα ως τις μέρες μας μαζί με μια μη συμβατική χρήση του πιάνου φωτίζουν το θεμελιώδες ερώτημα: Τί σημαίνει νάσαι ο εαυτός σου; Καθένας κλειδώνεται μες στο βαρέλι του εαυτού του, […]

Νίτσε, Ἡ θέση τοῦ τραγικοῦ ἀνθρώπου

Ἡ θέση τοῦ τραγικοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὴ Γνώση: πασχίζει νὰ φτάσῃ στὰ ἔσχατα βάθη καὶ δὲν ἀφήνει καμμιὰ γνώση-ψευδαίσθηση νὰ τὸν ἐκφοβίσῃ ἢ νὰ τὸν ἀνακόψῃ […] – γιατὶ αὐτὸς διαθέτει τὸ ἀληθινὸ μέσο γιὰ ν’ ἀντέξῃ τὴν ὕπαρξη: τὴν ἀδυσώπητη ἀλήθεια.[1] Ἀπ᾿ τὸ βιβλίο Φρ. Νίτσε, Διόνυσος κατὰ Ἐσταυρωμένου, Δοκίμια καὶ σημειωματάρια, 1869-73, μτφρ Βαγγέλης Δουβαλέρης, Επιμ. Ἦρκος […]

Κ. Π. Καβάφης, «Ἡ πόλις»

Εἶπες: «Θὰ πάγω σ᾿ ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ᾿ ἄλλη θάλασσα. Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθῇ καλύτερη ἀπὸ αὐτή. Κάθε προσπάθεια μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτή· κ᾿ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου –σὰ νεκρός– θαμμένη. Ὁ νοῦς μου ὥς πότε μές στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένῃ; Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω ὅπου κι ἂν δῶ, ἐρείπια […]

Δυό ἥλιους βλέπω – ἀπὸ τίς «Βάκχες» τοῦ Εὐριπίδη

ΠΕΝΘΕΑΣ: Δυὸ ἥλιους βλέπω. Σὰν ταῦρος νὰ μ᾿ ὁδηγῇς – κέρατα νάχῃς. Ἤσουν ἀγρίμι κάποτε;! ΔΙΟΝΥΣΟΣ: Ὁ θεός,.. ἐκεῖνος εἶναι. Πρῶτα ἐχθρός, σύμμαχός σου πιά!.. Τώρα βρῆκες τὸ δρόμο σου… ΠΕΝΘΕΑΣ: Πῶς μὲ βλέπεις, ξένε; Ἴδιος δὲν εἶμαι ἡ Ἰνῶ;.. Ἴδια κοψιὰ ἡ Ἀγαύη; ΔΙΟΝΥΣΟΣ: Σὰ νὰ τὶς ἔχω ἐμπρός μου… Μὰ ἕνας πλόκαμος σοῦ […]

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Ἀπὸ τό «Λακωνικόν»

Ὁ καημὸς τοῦ θανάτου τόσο μὲ πυρπόλησε, ποὺ ἡ λάμψη μου ἐπέστρεψε στὸν ἥλιο. Κεῖνος μὲ πέμπει τώρα μέσα στὴν τέλεια σύνταξη τῆς πέτρας καὶ τοῦ αἰθέρος – λοιπόν, αὐτός ποὺ γύρευα εἶμαι!..  

Κώστας Καρυωτάκης, Εἴμαστε…

Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάῃ, στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάει στὶς χορδές, ποὺ κρέμονται σὰν καδένες…   Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντένες – ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη, στὴν κορυφή τους τ᾿ ἄπειρο ἀντηχάει, μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες…   Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις, χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε… Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ […]