Κώστας Καρυωτάκης, Εἴμαστε…

Εἴμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες

κιθάρες. Ὁ ἄνεμος, ὅταν περνάῃ,

στίχους, ἤχους παράφωνους ξυπνάει

στὶς χορδές, ποὺ κρέμονται σὰν καδένες…

 

Εἴμαστε κάτι ἀπίστευτες ἀντένες –

ὑψώνονται σὰ δάχτυλα στὰ χάη,

στὴν κορυφή τους τ᾿ ἄπειρο ἀντηχάει,

μὰ γρήγορα θὰ πέσουνε σπασμένες…

 

Εἴμαστε κάτι διάχυτες αἰσθήσεις,

χωρὶς ἐλπίδα νὰ συγκεντρωθοῦμε…

Στὰ νεῦρα μας μπερδεύεται ὅλη ἡ φύσις,

 

στὸ σῶμα, στὴν ἐνθύμηση πονοῦμε,

μᾶς διώχνουνε τὰ πράγματα – κ᾿ ἡ ποίησις

εἶναι τὸ καταφύγιο ποὺ φθονοῦμε.

 

kenzo-okada-footsteps-1954

Κένζο Ὀκάντα, «Βήματα», 1954