Κ. Π. Καβάφης, «Ἡ πόλις»

Εἶπες: «Θὰ πάγω σ᾿ ἄλλη γῆ, θὰ πάγω σ᾿ ἄλλη θάλασσα.
Μιὰ πόλις ἄλλη θὰ βρεθῇ καλύτερη ἀπὸ αὐτή.
Κάθε προσπάθεια μου μιὰ καταδίκη εἶναι γραφτή·
κ᾿ εἶν᾿ ἡ καρδιά μου –σὰ νεκρός– θαμμένη.

Ὁ νοῦς μου ὥς πότε μές στὸν μαρασμὸν αὐτὸν θὰ μένῃ;
Ὅπου τὸ μάτι μου γυρίσω ὅπου κι ἂν δῶ,
ἐρείπια μαῦρα τῆς ζωῆς μου βλέπω ἐδῶ,
ποὺ τόσα χρόνια πέρασα καὶ ρήμαξα καὶ χάλασα…»

Καινούργιους τόπους δὲν θὰ βρῇς – δὲν θάβρῇς ἄλλες θάλασσες.
Ἡ πόλις θὰ σ᾿ ἀκολουθῇ. Στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾶς
τοὺς ἴδιους – καὶ στὲς γειτονιὲς τὲς ἴδιες θὰ γερνᾶς·
καὶ μές στὰ ἴδια σπίτια αὐτὰ θ᾿ ἀσπρίζῃς.
Πάντα στὴν πόλη αὐτὴ θὰ φθάνῃς. Γιὰ τὰ ἀλλοῦ –μή ἐλπίζῃς–
δὲν ἔχει πλοῖο γιὰ σέ, δὲν ἔχει ὁδό.
Ἔτσι ποὺ τὴ ζωή σου ρήμαξες ἐδῶ,
στὴν κόχη τούτη τὴ μικρή, σ᾿ ὅλην τὴν γῆ τὴν χάλασες.

 

paul-klee-city-dreams

Paul Klee, Ἡ πόλη τῶν ὀνείρων, 1921