Νίτσε, Ἡ δῆθεν καταγωγὴ τοῦ δράματος

…Ἡ ἄστοχη ἐκείνη ἰδέα ὅτι τὸ δρᾶμα ἀπόκτησε β α θ μ ι α ῖ α τάχα τὴν ὑψηλή του λυρικότητα! ὅτι ἡ φ ά ρ σ α εἶναι τάχα ἡ ρίζα τοῦ δράματος!..

διόνυσος

Ο θεός Διόνυσος

Ἡ ρίζα τοῦ δράματος εἶναι τὸ ἐκστατικὸ ἀποκριάτικο ξεφάντωμα! Ὅσο περισσότερο ἀτονεῖ τούτη ἡ ὁρμή, τόσο πιὸ ψυχρὸ γίνεται τὸ θέαμα, μὲ βασικὸ συστατικὸ τὴν ἴντριγκα – γίνεται λαϊκό-οἰκογενειακὸ θέαμα.

Τὸ σ κ η ν ι κ ὸ   θ έ α μ α γίνεται μιὰ π α ρ τ ί δ α   σ κ ά κ ι.

Ἀπ᾿ τὸ βιβλίο Φρ. Νίτσε, Διόνυσος κατὰ Ἐσταυρωμένου, Δοκίμια καὶ σημειωματάρια, 1869-73, μτφρ Βαγγέλης Δουβαλέρης, Επιμ. Ἦρκος Ρ. Ἀποστολίδης, Αθήνα, 2009, 121.