Νίτσε, Ὁ Ἀπόλλων ὡς θεὸς ἐξιλεωτής

Τ ὸ   π α ι χ ν ί δ ι   μ ὲ   τ ὴ   μ έ θ η:

ὁ Ἀπόλλων ὡς θεὸς ἐξιλεωτής. [Ἀπόλλων ὁ Καθάρσιος: Αἰσχύλος, Εὐμενίδες, στ. 63, 578.]

Ὁ διονυσιακὸς ἄνθρωπος ἔνοιωθε μιὰ μαγικὴ δύναμη νὰ ἐπιδρᾷ ἐπάνω του, μὰ καὶ στὸν γύρω χῶρο.

Τὰ καλλιτεχνικὰ βοηθήματα ―ἡ μάσκα (κόθορνοι) κι ὁ διάκοσμος― δὲν ἀντιπροσωπεύουν ψευδαισθήσεις τῶν Τεχνῶν τοῦ φαίνεσθαι. Κι ὅμως· ἀρκεῖ νὰ μᾶς κυκλώσῃ ἡ ζάλη τῆς μέθης, καὶ πιστεύουμε ἀμέσως σὲ μιὰν ἀνώτερη πραγματικότητα, σ᾿ ἕναν κόσμο μαγεμένο… Τὸ ἴδιο κ᾿ ἡ μιμικὴ ἢ ἡ χορευτικὴ κίνηση: σ᾿ ἐλάχιστο βαθμὸ ἀποτελοῦν παρορμητικὲς μιμήσεις τῆς μέθης· τὸ καλλιτέχνημα  π λ η σ ι ά ζ ε ι   μ ό ν ο  τὴ μέθη – δὲν ἀπαιτεῖ τὴν κορύφωσή της: τὴν ἀποφορτίζει.

Ἀπ᾿ τὸ βιβλίο Φρ. Νίτσε, Διόνυσος κατὰ Ἐσταυρωμένου, Δοκίμια καὶ σημειωματάρια, 1869-73, μτφρ Βαγγέλης Δουβαλέρης, Επιμ. Ἦρκος Ρ. Ἀποστολίδης, Αθήνα, 2009, 143.

Απόλλων-Ολυμπία

Απόλλων, Ολυμπία