Νίτσε, Ὁ δραματικὸς ποιητὴς κι ὁ φιλόσοφος

«Κατὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἀντίληψη, ἡ Τέχνη δὲν εἶναι ἰδιωτικὴ ἀπόλαυση: εἶχε τὴ θέση της μές στοὺς ἀγῶνες κ᾿ ὑπάρχει πρὸς τέρψιν τῶν πολλῶν. Τὸ κρίνον κοινό ’’ἀνεβάζει’’ καί ’’κατεβάζει’’ τοὺς καλλιτέχνες.» Ὁ Εὐριπίδης ἔκανε τὴν παράδοξη ἀπόπειρα νὰ κολυμπήσῃ ἐνάντια στὸ ρεῦμα καὶ ν᾿ ἀλλάξῃ τὴ φορά του. Ὁ φιλόσοφος ἀφιέρωνε τὸ ἔργο του στὸ Χρόνο· ὁ ποιητὴς τοῦ μουσικοῦ δράματος ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ ὑπολογίζει τὸ Παρόν…

Ἀπ᾿ τὸ βιβλίο Φρ. Νίτσε, Διόνυσος κατὰ Ἐσταυρωμένου, Δοκίμια καὶ σημειωματάρια, 1869-73, μτφρ Βαγγέλης Δουβαλέρης, Επιμ. Ἦρκος Ρ. Ἀποστολίδης, Αθήνα, 2009, 129.

Ροντέν, Σκεπτόμενος άνθρωπος

Ροντέν, Σκεπτόμενος άνθρωπος