Τ’ αστροκέντητο φόρεμα της Νύχτας…

Κοιμίσου, ὄμορφή μου, κι ὀνειρέψου
πὼς σ’ ἔχω σφιχταγκαλιάσει
καὶ τ ρ έ χ ω μπρός ἀπ’ τ’ ἅρμα τοῦ Ἥλιου
γιὰ νὰ μείνουμε κρυμμένοι κι ἄλλο
στ’ ἀστροκέντητο φόρεμα τῆς Νύχτας.

[Τοῦ Θεοδόση Παπαδημητρόπουλου· ἀπ’ τὴ δραματουργία τῆς ἑπόμενής μας παράστασης.]