Ἀπ᾿ «Τὸ ὄνειρο» τοῦ Δήμου Μούτση

Βρέθηκα σὲ κύκλο σκοτεινό, στ᾿ ὄνειρο ποὺ εἶδα χτὲς τὸ βράδυ.

Κ᾿ ἤμουνα ἀπ᾿ τὴ μιὰ τοῦ κύκλου ἐγὼ κ᾿ ἐγὼ ἀπὸ τὴν ἄλλη. []

Κ᾿ εἶδα ἕνα παιδί –μικρὸ παιδί– ποὺ ἔπαιζε καὶ μοῦ ᾿ριχνε στὰ ζάρια

τὸ ὕστερο τοῦ πόθου μου φιλί, τὰ πρῶτα παιδικά μου χάδια. []

Κ᾿ εἶδα τὶς ἐλπίδες μας σκιές, βάδιζαν ἀμίλητα ἐμπρός μου,

σύμβολα, σημεῖα καὶ μυστικὲς μορφὲς αὐτοῦ τοῦ μάταιου κόσμου.

Πές μου τ᾿ εἶν᾿ αὐτὰ ποὺ βλέπω ἐδῶ, πρόφτασα νὰ πῶ στὸν ἑαυτό μου,

μή μιλᾶς μόν᾿ κοίτα καὶ πέρνα,

λέει αὐτός,

καὶ βγῆκ᾿ ἀπό τ᾿ ὄνειρό μου.

 

magritte-double-secret

Rene Magritte. Τὸ διπλὸ μυστικό. 1927.