ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΗ Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος

Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος, Η τραγική ρίζα του κωμικού

[] μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας…  Ἀριστοτέλης, Ποιητική, 1449 b 25. Φαντάζομαι ἕνα διάλογο τοῦ Ἀλσὲστ ἀπ᾿ τὸ Μισάνθρωπο τοῦ Μολιέρου μὲ τὸν Οἰδίποδα!.. Θάχανε πολλὰ νὰ ποῦνε οἱ δυό τους – σὰ καλοί, παλιοὶ φίλοι ποὺ ὁ ἕνας θ᾿ ἀκούμπαγε στοργικὰ τὸ κεφάλι στὸν ὦμο τοῦ ἄλλου προσπαθῶντας ν᾿ ἀλαφρύνῃ τὰ βάσανά του καὶ ν᾿ […]

Μανόλης Χρονάκης, Απάντηση στο «Αυτός που γύρευα είμαι!..»

Κανένας δὲν εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὰ λάθη του, ἂν τὰ δῇς μὲ τὰ δικά του μάτια. Τὰ λάθη αὐτὰ εἶναι δουλειὰ τοῦ ἄλλου, τοῦ ἑαυτοῦ του… Ρόμπερτ Μούζιλ Ὁ Ἄνθρωπος Χωρὶς Ἰδιότητες τ. Α΄, σελ. 308. Μὲ ξάφνιασε εὐχάριστα τὸ μικρὸ ἔνθετο ποὺ συνόδευε τὸ 33ο τεῦχος τῶν «Διορθώσεων». Τὸ διάβασα ξανὰ καὶ ξανά, ὅπως […]

Καταστροφή…

Τὴν 6η Μαΐου 1527, ὁ κόσμος τοῦ Μακιαβέλλι πνίγηκε μές στὴν πλημύρα ἑνὸς ὁρμητικοῦ ποταμοῦ. Ἀπλήρωτα γερμανικὰ μαζὶ μὲ ἱσπανικά στρατεύματα εἰσέβαλαν στὴ Ρώμη, κατέστρεψαν κι ἅρπαξαν πολλούς θησαυρούς της. Οἱ ἰταλικὲς πόλεις, βουτηγμένες στὸν οἰκονομικό τους ἀνταγωνισμὸ καὶ στὶς μάχες τῶν διεφθαρμένων μισθοφόρων τους, δὲν εἶχαν χρόνο ν᾿ ἀκούσουν τὴ μοναχικὴ φωνὴ τοῦ ἐξόριστου […]

Ένας ιθαγενής διοικητής αρκεί… Απ’ το «Σινιόρε Μακιαβέλλι,.. γελάστε!»

«Ἡ μεγάλη Καρχηδόνα στὴ Βόρεια Αφρική, ἡ Κάπουα στὴν Ἰταλία κ᾿ ἡ Νουμάντια στὴν Ἱσπανία καταστράφηκαν. Κ᾿ οἱ τρεῖς τους ἦταν ἐμπόδιο γιὰ τοὺς Ρωμαίους. Κ᾿ οἱ τρεῖς τους εἴχανε δικούς τους νόμους, πολίτευμα κι ἀξίες. Ἡ αὐτονομία τους τὶς ἔκανε ἐ π ι κ ί ν δ υ ν ε ς. Ἔπρεπε νὰ καταστραφοῦν, […]

Μια άγρια Τύχη… Απ’ το «Σινιόρε Μακιαβέλλι,.. γελάστε!»

«Μοῦ εἶναι γνωστὸ πὼς πολλοί πίστευαν –καὶ πιστεύουν– ὅτι τὰ ἐγκόσμια κυβερνιῶνται ἔτσι ἀπ᾿ τὴν Τύχη καὶ τὸ Θεό, ὥστε ὅλη ἡ ἐξυπνάδα τοῦ ἀνθρώπου νὰ μή φτάνῃ, γιὰ ν᾿ ἀλλάξῃ ἡ πορεία τους. Τούτη ἡ εικόνα εἶναι γιὰ μένα ἡ μ ι σ ὴ ἀλήθεια… Μ᾿ ἀρέσει νὰ παρομοιάζω τὴν Τύχη μ᾿ ἕναν ὁρμητικὸ […]

«Άρχοντα Καίσαρα Βοργία…» Απ’ το «Σινιόρε Μακιαβέλλι,.. γελάστε!»

Σᾶς θαυμάζω, ἄρχοντα Καίσαρα Βοργία! Ἂν καὶ γέννημα τῆς Τύχης, φανήκατε σωστότερος στὴ διαχείριση τῆς ἐξουσίας κι ἀπὸ ἡγεμόνες ποὺ την κληρονόμησαν. Εἶστε τὸ π ρ ό τ υ π ο τοῦ ἡγεμόνα. Φερθήκατε κάτι παραπάνω ἀπὸ μυαλωμένα: φερθήκατε ἀ δ ί σ τ α κ τ α. Θάχετε πάντα μιὰν ἐξέχουσα θέση στὰ βιβλία […]

Μαρία Μαρή, Παρουσίαση «Αυτός που γύρευα είμαι!..» Διορθώσεις, τ. 35

Λακωνικὸν Ὁ καημὸς τοῦ θανάτου τόσο μὲ πυρπόλησε, ποὺ ἡ λάμψη μου ἐπέστρεψε στὸν ἥλιο. Κεῖνος μὲ πέμπει τώρα μέσα στὴν τέλεια σύνταξη τῆς πέτρας καὶ τοῦ αἰθέρος -λοιπόν, αὐτός ποὺ γύρευα ε ἶ μ α ι!.. Ὦ λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο, χειμῶνα ἐλάχιστε, ἡ ζωή καταβάλλει τὸν ὀβολό τοῦ φύλλου τῆς ἐλιᾶς καὶ στὴ […]

Τί ειν’ αυτό;..

Τί εἶν’ αὐτὸ ποὺ μέσα μου ὅλα τὰ συναπαντᾷ –ὅπου κι ὁποτεδήποτε– καὶ δικά μου μὲ κάνει νὰ τὰ νοιώθω;.. [Ἀπ’ τό: Τόποι κ’ ἐποχές… τοῦ Walt Whitman (μτφρ Βαγγέλης Δουβαλέρης, Διορθώσεις, τ. 35, Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος 2014) γιὰ τὴ δραματουργία τῆς ἑπόμενής μας παράστασης.] “Walt Whitman – George Collins Cox” by George C. Cox (1851–1903, photo) […]

Τ’ αστροκέντητο φόρεμα της Νύχτας…

Κοιμίσου, ὄμορφή μου, κι ὀνειρέψου πὼς σ’ ἔχω σφιχταγκαλιάσει καὶ τ ρ έ χ ω μπρός ἀπ’ τ’ ἅρμα τοῦ Ἥλιου γιὰ νὰ μείνουμε κρυμμένοι κι ἄλλο στ’ ἀστροκέντητο φόρεμα τῆς Νύχτας. [Τοῦ Θεοδόση Παπαδημητρόπουλου· ἀπ’ τὴ δραματουργία τῆς ἑπόμενής μας παράστασης.]

Κωνσταντίνος Μάστρακας, Η συνέντευξη

Πῶς νοεῖτε τὸν ὅρο προσωπικότητα; Πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα τὸ πρόσωπo καὶ τὴν ὅλη μορφὴ τοῦ σώματος, τὸ βάδισμα, τὸν τρόπο. Ἔπειτα τὶς πνευματικὲς θέσεις, τὶς συναισθηματικὲς τάσεις καὶ τὶς βασικὲς καὶ τελικὲς ροπές. Τέλος τὴν καθημερνὴ πράξη καὶ τὸν ἄγνωστο παράγοντα ποὺ ἐνεργοποιεῖται σὲ στιγμὲς κρίσης.   [Ἀπ’ τὴ δραματουργία τῆς ἑπόμενής μας παράστασης.]